۱۳۸۹ فروردین ۲۲, یکشنبه

انجام روش درمانی موفق دکتر زامبونی برای درمان بیماران ام.اس در کویت

یک سوال ؟ آیا دولت ایران هم چنین اقدامی برای درمان بیماران ام.اس کشورش انجام خواهد داد ؟ اگر جواب مثبت است ! کی وچه وقت ؟ ...............

کویت اولین کشور جهان است که در اقدامی جنجالی، شروع به درمان کلیه بیماران مبتلا به ام اس که انسداد رگ گردنی دارند، نموده است. سی تی وی نیوز تائید کرده که وزیر بهداشت کویت از رادیولوژیست های کشورش خواسته است تا با استفاده از بودجه بهداشتی دولت، شروع به درمان بیماران ام اسی نمایند که در گردنشان دارای رگ مسدود شده و جریان غیر طبیعی خون هستند.بر طبق نظریه پیشنهادی دکتر زامبونی از دانشگاه فرارای ایتالیا، و پخش گزارشی در این خصوص در برنامه W5 شبکه سی تی وی در نوامبر گذشته، بیشتر بیماران مبتلا به ام اس، دارای رگهای تنگ یا مسدود شده درگردن و سینه هستند. اینحالت را CCSVI یا نارسایی مزمن مغزی وریدی می نامد.
دکتر زامبونی معتقد است انسداد وریدی، مانع تخلیه مناسب خون شده، و آن را مجددا به مغز باز میگرداند،؛ و این عمل، باعث تحریک سیستم ایمنی بدن یعنی همان بروز علائم ام اس میشود.
نظریه فوق در کشور کویت مورد توجه فراوان قرار گرفته است. این کشور، با میزان زیاد مبتلایان به بیماری ام اس خصوصا در میان زنان روبروست.
دکتر طارق سنان، رادیولوژیست و استادیار گروه رادیولوژی دانشکده پزشکی دانشگاه کویت، در مصاحبه تلفنی با شبکه سی تی وی گفت: دولت به رادیولوژیست های انتخاب شده، اجازه داده تا به عنوان بخشی از یک تحقیق در حال انجام، از هفته آینده شروع
به درمان آن دسته از بیماران ام اسی که مبتلا به انسداد وریدی هستند، نمایند.
خبرگذاری رسمی کویت ( کونا )، خبرهای تکمیلی را با نقل قولی از دکتر یوسف النصف _ رئیس کمیته دائمی هماهنگی پژوهش های پزشکی دولت_ ارائه می دهد. این مقام رسمی اعلام داشته است که این اقدام، با رعایت تمام ملاکهای قانونی، اخلاقی و علمی که توسط سازمان های مربوطه از جمله سازمان بهداشت جهانی تعیین شده است، انجام می گیرد.
این تصمیم بر اساس اقدام تیم تحقیقاتی دکتر طارق سنان که دوازده بیمار مبتلا به ام اس را مورد مطالعه قرار داده بود، اخذ شده است. تمام این بیماران، مبتلا به انسداد وریدی بوده و همه آنها تحت روش درمانی دکتر زامبونی که او آنرا "درمان رهایی بخش" نام نهاده است قرار گرفته اند. این درمان، روشی از آنژیوپلاستی است که طی آن با وارد کردن یک بالون کوچک به رگ مسدود شده، اقدام به باز کردن مسیر رگ می کنند.

( در این روش درمانی به هیچ عنوان از استنت استفاده نمی شود. استنت ها داربست يا لوله های فلزي ظریفی هستند که داخل رگ قرار مي گيرند تا آن را باز نگه دارند. معمولا قطر استنت ها بسته به نوع کاربردشان بين 2 تا 10 ميلي متر است. این روش توسط بعضی از پزشکان در سراسر دنیا انجام میشود ولی دکتر زامبونی آنرا به هیچ عنوان تائید نمیکند.)
دکتر سنان اعلام کرده است که در علائم تمامی بیماران، بهبودی دیده شده و این نتایج در بعضی موارد، کاملا چشمگیر و قابل ملاحظه بوده است. دکتر سنان اینطور ادامه میدهد که در تاریخ سوم مارس در عرض یک روز، سه بیمار تحت این عمل جراحی قرار گرفتند. دو نفر از آنها شاهد بهبودی چشمگیری بوده و شروع به گریه کرده اند زیرا نمی توانستند چنین اتفاقی را باور کنند.
او اعلام کرد در بیمارانی که دارای علائم بسیار شدید ام اس بوده اند، بهبودی کمتری دیده شده است البته آنها بعد از عمل جراحی احساس کرده اند که انرژی زیادتری نسبت به قبل داشته و سفتی بدنشان (سختی و کوفتگی عضلانی) کمتر شده است. آنهایی هم که علائم ضعیفی از این بیماری را داشتند، تا نود درصد در میزان خستگی و بی حسی دستها و پاهایشان، بهبودی مشاهده کرده اند.
سنان ادامه داد: موردی هم دیده شد که بیماری که یک چشمش نمی توانست ببیند؛ بعد از جراحی، مجددا قادر به دیدن شد.
دکتر سنان گفت: او مطمئن است نتایج دیده شده، در اثر تلقین بیمار نبوده است ( پدیده ای که در درمانهای غیر موثر، بیماران خود را فریب میدهند که حالشان بهتر شده است) .
او ادامه داد: حتی اگر این بهبودها، حاصل تلقین بوده و من یک بیمار مبتلا به بیماری ام اس باشم، باز هم این تلقین را می خواهم.
بهبودی مشاهده شده در بیماران، شگفت انگیز است و نمی تواند همگی بخاطر تلقین بیمار باشد. بینا شدن کسی که قبلا نمی توانست ببیند، کنترل بهتر مثانه، برطرف شدن لنگیدن پا، نمی تواند همه تحت تاثیر تلقین باشد.
دکتر سنان می گوید: هفته پیش گروهی از متخصصین اعصاب، نامه ای به وزارت بهداشت مبنی بر درخواست توقف این روش درمانی ارسال کرده اند. نگرانی آنها _ مانند سایر متخصصان ام اس در سراسر دنیا _ از این بابت است که هنوز ارتباط بین انسداد رگها و بیماری ام اس ثابت نشده است و این روش درمانی می تواند خطرناک باشد. آنها همچنین خواستار بررسی و مطالعات بیشتر شدند.
پس از بررسی و تائید علائم بهبود توسط پزشکان و بیماران، تصمیمات لازم برای صدور اجازه انجام این روش درمانی اخذ شد و مقرر گردید هزینه آن از طریق سیستم پزشکی دولت، تامین شود.
البته روش فوق، فی نفسه برای درمان ام اس نخواهد بود؛ بلکه فقط برای درمان انسداد رگهای خونی و روان کردن جریان خون در آنها انجام خواهد گرفت.
پس بهتر است بگوئیم که این یک مشکل عروقی در گردن است، و زمانی که شما رگها را گشاد میکنید، بیمار احساس بهتری پیدا میکند. ما اصلا مجبور نیستیم در مورد ام اس و یا ارتباط انسداد رگها با ام اس، صحبت کنیم.
البته به بیماران هشدار داده خواهد شد که روش مذکور فقط یک روش آزمایشگاهی است و خطرات احتمالی عروقی هم در فرم های رضایت بیماران ذکر خواهد شد. بیمارانی که با این روش درمانی موافقت میکنند، در واقع قسمتی از تحقیق در حال انجامی خواهند بود که با همکاری متخصصین مغز و اعصاب کشور کویت انجام می گردد.
تیم مذکور از ونوگرامهای فراصوتی و رزونانس مغناطیسی، برای اسکن رگهای گردن استفاده خواهد کرد. و همینطور از ام آر آی، برای ردیابی تغییرات مغز و پیدایش ضایعات مربوط به ام اس بهره خواهد برد.
انجام اعمال جراحی، از هفته بعد آغاز خواهد شد و پزشکان امیدوارند در هر هفته تعداد ده بیمار کویتی را مورد عمل جراحی قرار دهند.
جمعه نهم آوریل 2010
آویس فاوارو
سی تی وی نیوز
منبع  -
 ترجمه از خانمها:  آینا فخیمی و خانم دنیز
منبع مادر !

۱۳۸۹ فروردین ۱۶, دوشنبه

لطفن و حتمن از مهار بیابان‌زایی حمایت کنیم ، کنید !


این درخواست کمک را جدی بگیرید و از تنها وبلاگ ایرانی حاضر در بزرگترین رقابت بین‌المللی بین وبلاگ‌های محیط زیستی جهان حمایت کنید.
ماجرا از این قرار است که در مسابقات بین‌المللی وبلاگ‌های برتر جهان که امسال ششمین دوره‌ی آن توسط سرویس جهانی دویچه وله – صدای آلمان – و همکاری بسیاری از رسانه‌های مشهور و معتبر جهان برگزار می‌شود، در مجموع ۸۳۰۰ وبلاگ در رقابت پذیرفته شدند که در نهایت، از جمع آنها، ۱۸۷ وبلاگ توانستند به مرحله‌ی نهایی مسابقه که از ۲۴ اسفند سال گذشته (۱۵ مارس) شروع شده، برسند.
خوشبختانه در حوزه محیط زیست هم، وبلاگ مهار بیابان زایی یکی از ۱۱ وبلاگ برگزیده این بخش است که به همراه ۱۰ وبلاگ دیگر از ۱۰ کشور جهان تا ۱۴ آوریل (۲۵ فروردین ماه جاری) فرصت دارد تا در نظرسنجی جهانی و مردمی این مسابقه بخت خویش را بیازماید.

البته رقابت خیلی جدی است؛ به خصوص که یکی از وبلاگ‌های محیط زیستی حاضر از کشور چین و با پیج رنک ۷ در آن شرکت دارد و یا وبلاگی دیگر که پیج رنک ۶ در رده‌بندی گوگل را به خود اختصاص داده و می‌دانید که در بین وبلاگ‌های فارسی زبان در هیچ رشته‌ای، ما پیج رنک هفت نداریم! داریم؟
با این وجود نباید دلسرد شد و در فرصت محدود ۹ روز باقیمانده، امیدوارم دوستان و همرهان مهار بیابان‌زایی با همراهی سزاوارانه‌ی خود و تبلیغ معنادار خویش، رقبای چینی و انگلیسی را از میدان به دربرند!
برای شرکت در این مسابقه و رأی دادن به وبلاگ محبوب خود، باید نخست به این صفحه رفته و سپس بخش مسابقه محیط زیستی (تغییر اقلیم) را پیدا کرده و بر روی وبلاگ مهار بیابان‌زایی کلیک کنید تا احضار شود و سپس بر روی این علامت کلیک کنید و در انتهای صفحه نام خود و کد مربوطه را درج نمایید تا یک رأی به حساب محیط زیست و ایران وارد گردد.
بیاید پایین صفحه و این قسمت رو پر بکنید و تیک اول رو بزنید و دکمه ارسال رو کلیک کنید:
درود بر شما و ممنون که همچنان مهار بیابان‌زایی را از خودتان می‌دانید.

اصل خبر را از اینجا پی گیری کنید

۱۳۸۹ فروردین ۱۵, یکشنبه

49

نگاهش بین جنگل و آسمان و ساحل دریا غرق شده بود . چشمش به لاشه ماهی های کوچولویی افتاد که دریا پس شان زده بود . در شنهای خیس و نرم کنار ساحل ، با شلوار مخملی قهوه ای راه راه اش زانو زد بی اختیار . سرش را به جسد یکی از ماهی کوچولوها نزدیک کرد و آرام گفت : رسیدن به خیر دختر . " تحولات " بچه هاشونو قورت میدن 
خیلی خوش شانس بودی که پس ات زدن .

۱۳۸۹ فروردین ۱۴, شنبه

48


خیلی وقت بود که به رنگ جلیقه شلوار پدرم عادت کرده بودم . وقتی عوضش کرد . دیگر اون بابای سابق ام نبود . پدرم در محیط جلیقه شلوار تازه اش داشت زندگی میکرد و من در به در
دنبال بابایم میگشتم .

۱۳۸۹ فروردین ۱۲, پنجشنبه

ميان گاو و چمن ‚ ذهن باد در جريان بود

روز طبیعت هم ایضن به مبارکی ، خوش بگذردتان

دم غروب ميان حضور خسته اشيا
نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد
و روي ميز هياهوي چند ميوه نوبر
به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود
و بوي باغچه را ‚ باد روي فرش فراغت
نثار حاشيه صاف زندگي مي كرد
و مثل بادبزن ‚ ذهن ‚ سطح روشن گل را
گرفته بود به دست
و باد مي زد خود را
مسافر از اتوبوس
پياده شد
چه آسمان تميزي
و امتداد خيابان غربت او را برد
غروب بود
صداي هوش گياهان به گوش مي آمد
مسافر آمده بود
و روي صندلي راحتي كنار چمن
نشسته بود
دلم گرفته
دلم عجيب گرفته است
تمام راه به يك چيز فكر مي كردم
و رنگ دامنه ها هوش از سرم مي برد
خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود
چه دره هاي عجيبي
و اسب ‚ يادت هست
سپيد
بود
و مثل واژه پاكي ‚ سكوت سبز چمنزار را چرا مي كرد
و بعد غربت رنگين قريه هاي سر راه
و بعد تونل ها
دلم گرفته
دلم عجيب گرفته است
و هيچ چيز
نه اين دقايق خوشبو كه روي شاخه نارنج مي شود خاموش
نه اين صداقت حرفي كه در سكوت ميان دو برگ اين گل شب بوست
نه هيچ چيز مرا از هجوم خالي اطراف
نمي رهاند
و فكر ميكنم
كه اين ترنم موزون حزن تا به ابد
شنيده خواهد شد
نگاه مرد مسافر به روي ميز افتاد
چه سيبهاي قشنگي
حيات نشئه تنهايي است
و ميزبان پرسيد
قشنگ يعني چه ؟
قشنگ يعني
تعبير عاشقانه اشكال
و عشق و تنها عشق
ترا به گرمي يك سيب مي كند مانوس
و عشق تنها عشق
مرا به وسعت اندوه زندگي ها برد
مرا رساند به امكان يك پرنده شدن
و نوشداروي اندوه ؟
صداي خالص اكسير مي دهد اين نوش
و حال شب شده بود
چراغ روشن بود
و چاي مي خوردند
چرا گرفته دلت مثل آنكه تنهايي
چه قدر هم تنها
خيال مي كنم
دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستي
دچار يعني "عاشق "
و فكر كن كه چه تنهاست
اگر كه ماهي كوچك دچار آبي درياي بيكران باشد
و چه فكر نازك غمناكي
و غم تبسم پوشيده نگاه
گياه است
و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست
خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند
و دست منبسط نور روي شانه آنهاست
نه وصل ممكن نيست
هميشه فاصله اي هست
اگر چه منحني آب بالش خوبي است
براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر
هميشه فاصله اي هست
دچار بايد بود
وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف
حرام خواهد شد
و عشق
سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست
و عشق
صداي فاصله هاست
صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند
نه
صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر
هميشه عاشق تنهاست
و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست
و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز
و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند
و او و ثانيه ها بهترين كتاب جهان را
به آب مي بخشند
و خوب مي دانند
كه هيچ ماهي هرگز
هزار و يك گره رودخانه را نگشود
و نيمه شب ها با
زورق قديمي اشراق
در آب هاي هدايت روانه مي گردند
و تا تجلي اعجاب پيش مي رانند
هواي حرف تو آدم را
عبور مي دهد از كوچه باغ هاي حكايات
و در عروق چنين لحن
چه خون تازه محزوني
حياط روشن بود
و باد مي آمد
و خون شب جريان داشت در سكوت دو مرد
اتاق خلوت
پاكي است
براي فكر چه ابعاد ساده اي دارد
دلم عجيب گرفته است
خيال خواب ندارم
كنار پنجره رفت
و روي صندلي نرم پارچه اي
نشست
هنوز در سفرم
خيال مي كنم
در آبهاي جهان قايقي است
و من ‚ مسافر قايق ‚ هزارها سال است
سرود
زنده دريانوردهاي كهن را
به گوش روزنه هاي فصول مي خوانم
و پيش مي رانم
مرا سفر به كجا مي برد ؟
كجا نشان قدم ‚ ناتمام خواهد ماند
و بند كفش به انگشت هاي نرم فراغت
گشوده خواهد شد ؟
كجاست جاي رسيدن و پهن كردن يك فرش
و بي خيال نشستن
و گوش دادن به
صداي شستن يك ظرف زير شير مجاور ؟
و در كدام بهار درنگ خواهي كرد
و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد ؟
شراب بايد خورد
و در جواني روي يك سايه راه بايد رفت
همين
كجاست سمت حيات ؟
من از كدام طرف ميرسم به يك هدهد ؟
و گوش كن كه همين حرف در تمام
سفر هميشه پنجره خواب را به هم ميزد
چه چيز در همه ي راه زير گوش تو مي خواند ؟
درست فكر كن
كجاست هسته پنهان اين ترنم مرموز؟
چه چيز پلك ترا مي فشرد
چه وزن گرم دل انگيزي ؟
سفر دراز نبود
عبور چلچله از حجم وقت كم مي كرد
و در مصاحبه باد و شيرواني ها
اشاره ها به سر آغاز هوش برمي گشت
در آن دقيقه كه از ارتفاع تابستان
به جاجرود خروشان نگاه مي كردي
چه اتفاق افتاد
كه خواب سبز ترا سار ها درو كردند ؟
و فصل ‚ فصل درو بود
و با نشستن يك سار روي شاخه يك سرو
كتاب فصل ورق خورد
و
سطر اول اين بود
حيات غفلت رنگين يك دقيقه حوا ست
نگاه مي كردي
ميان گاو و چمن ‚ ذهن باد در جريان بود
به يادگاري شاتوت روي پوست فصل
نگاه مي كردي
حضور سبز قبايي ميان شبدرها
خراش صورت احساس را مرمت كرد
ببين هميشه خراشي است روي صورت احساس
هميشه چيزي انگار هوشياري خواب
به نرمي قدم مرگ مي رسد از پشت
و روي شانه ما دست مي گذارد
و ما حرارت انگشتهاي روشن او را
بسان سم گوارايي
كنار حادثه سر مي كشيم
ونيز يادت هست
و روي ترعه آرام؟
در آن مجادله زنگدار آب و زمين
كه وقت ازپس منشور ديده مي شد
تكان قايق ذهن ترا تكاني داد
غبار عادت پيوسته در مسير تماشاست
هميشه با نفس تازه را بايد رفت
و فوت بايد كرد
كه پاك پاك شود صورت طلايي مرگ
كجاست سنگ رنوس؟
من از مجاورت يك درخت مي آيم
كه روي پوست آن دست هاي ساده غربت
اثر
گذاشته بود
به يادگار نوشتم خطي ز دلتنگي
شراب را بدهيد
شتاب بايد كرد
من از سياحت در يك حماسه مي آيم
و مثل آب
تمام قصه سهراب و نوشدارو را
روانم
سفر مرا به در باغ چند سالگي ام برد
و ايستادم تا
دلم قرار بگيرد
صداي پرپري
آمد
و در كه باز شد
من از هجوم حقيقت به خاك افتادم
و بار ديگر در زير ‌آسمان مزامير
در آن سفر كه لب رودخانه بابل
به هوش آمدم
نواي بربط خاموش بود
و خوب گوش كه دادم صداي گريه مي آمد
و چند بربط بي تاب
به شاخه هاي تر بيد تاب مي خوردند
و درمسير
سفر راهبان پاك مسيحي
به سمت پرده خاموش ارمياي نبي
اشاره مي كردند
و من بلند بلند
كتاب جامعه مي خواندم
و چند زارع لبناني
كه زير سدر كهن سالي
نشسته بودند
مركبات درختان خويش رادر ذهن شماره مي كردند
كنار راه سفر كودكان كور عراقي
به خط
لوح حمورابي
نگاه مي كردند
و در مسير سفر روزنامه هاي جهان را مرور مي كردم
سفر پر از سيلان بود
و از تلاطم صنعت تمام سطح سفر
گرفته بود و سياه
و بوي روغن مي داد
و روي خاك سفر شيشه هاي خالي مشروب
شيارهاي غريزه و سايه هاي مجال
كنار هم بودند
ميان راه سفر از سراي مسلولين
صداي سرفه مي آمد
زنان فاحشه در آسمان آبي شهر
شيار روشن جت ها را
نگاه مي كردند
و كودكان پي پر پرچه ها روان بودند
سپورهاي خيابان سرود مي خواندند
و شاعران بزرگ
به برگ هاي مهاجر نماز مي بردند
و راه دور سفر از ميان آدم و آهن
به سمت جوهر پنهان زندگي ميرفت
به غربت تريك جوي آب مي پيوست
به برق ساكت يك فلس
به آشنايي يك لحن
به بيكراني يك رنگ
سفر مرا به زمين هاي استوايي برد
و زير سايه آن بانيان سبز تنومند
چه خوب يادم هست
عبارتي كه به ييلاق ذهن وارد شد
وسيع باش و تنها و سر به زير و سخت
من از مصاحبت آفتاب مي آيم
كجاست سايه ؟
ولي هنوز قدم ‚ گيج انشعاب بهار است
و بوي چيدن از دست باد مي آيد
و حس لامسه پشت غبار حالت نارنج
به حال بيهوشي است
در اين كشاكش رنگين كسي چه مي داند
كه سنگ عزلت من
در كدام نقطه فصل است
هنوز جنگل ابعاد بي شمار خودش را
نمي شناسد
هنوز برگ
سوار حرف اول باد است
هنوز انسان چيزي به آب مي گويد
و در ضمير چمن جوي يك مجادله جاري است
و در مدار درخت
طنين بال كبوتر حضور مبهم رفتار آدمي زاد است
صداي همهمه مي آيد
و من مخاطب تنهاي بادهاي جهانم
و رودهاي جهان رمز پاك محو شدن را
به من مي آموزند
فقط به من
و من مفسر گنجشك هاي دره گنگم
و گوشواره عرفان نشان تبت را
براي گوش بي آذين دختران بنارس
كنار جاده سرنات شرح داده ام
به دوش من بگذار اي سرود صبح ودا ها
تمام وزن طراوت را
كه من
دچار گرمي گفتارم
و اي تمام درختان زيت خاك فلسطين
وفور سايه خود را به من خطاب كنيد
به اين مسافر تنها كه از سياحت اطراف طور مي آيد
و ازحرارت تكليم درتب و تاب است
ولي مكالمه يك روز محو خواهد شد
و شاهراه هوا را
شكوه شاهپرك هاي انتشار حواس
سپيد خواهد كرد
براي اين غم موزون چه شعر ها كه سرودند
ولي هنوز كسي ايستاده زير درخت
ولي هنوز سواري است پشت باره شهر
كه وزن خواب خوش فتح قادسيه
به دوش پلك تر اوست
هنوز شيهه اسبان بي شكيب مغول ها
بلند مي شود از خلوت
مزارع ينجه
هنوز تاجر يزدي ‚ كنار جاده ادويه
به بوي امتعه هند مي رود از هوش
و در كرانه هامون هنوز مي شنوي
بدي تمام زمين را فرا گرفت
هزار سال گذشت
صداي آب تني كردني به گوش نيامد
و عكس پيكر دوشيزه اي در آب نيفتاد
و نيمه راه سفر روي ساحل جمنا
نشسته بودم
و عكس تاج محل را در آب
نگاه مي كردم
دوام مرمري لحظه هاي اكسيري
و پيشرفتگي حجم زندگي در مرگ
ببين ‚ دوبال بزرگ
به سمت حاشيه روح آب در سفرند
جرقه هاي عجيبي است در مجاورت دست
بيا و ظلمت ادراك را چراغان كن
كه يك اشاره بس است
حيات ‚ ضربه آرامي است
به تخته سنگ مگار
و در مسير سفر مرغهاي باغ نشاط
غبار تجربه را از نگاه من شستند
به من سلامت يك سرو را نشان دادند
و من عبادت احساس را
به پاس روشني حال
كنار تال نشستم و گرم زمزمه كردم
عبور بايد كرد
و هم نورد افق هاي دور بايد شد
و گاه در رگ يك حرف خيمه بايد زد
عبور بايد كرد
و گاه از سر يك شاخه توت بايد خورد
من از كنار تغزل عبور مي كردم
و موسم بركت بود
و زيرپاي من ارقام شن لگد مي شد
زني شنيد
كنار پنجره آمد نگاه كرد به فصل
در ابتداي خودش بود
ودست بدوي
او شبنم دقايق را
به نرمي از تن احساس مرگ برميچيد
من ايستادم
و آفتاب تغزل بلند بود
و من مواظب تبخير خواب ها بودم
و ضربه هاي گياهي عجيب رابه تن ذهن
شماره مي كردم
خيال مي كرديم
بدون حاشيه هستيم
خيال مي كرديم
ميان متن
اساطيري تشنج ريباس
شناوريم
و چند ثانيه غفلت حضور هستي ماست
در ابتداي خطير گياه ها بوديم
كه چشم زني به من افتاد
صداي پاي تو آمد خيال كردم باد
عبور مي كند از روي پرده هاي قديمي
صداي پاي ترا در حوالي اشيا
شنيده بودم
كجاست جشن خطوط ؟
نگاه كن به تموج ‚ به انتشار تن من
من از كدام طرف مي رسم به سطح بزرگ ؟
و امتداد مرا تا مساحت تر ليوان
پر از سطوح عطش كن
كجا حيات به اندازه شكستن يك ظرف
دقيق خواهد شد
و راز رشد پنيرك را
حرارت دهن اسب ذوب خواهد كرد ؟
و در تراكم زيباي دست ها يك روز
صداي چيدن يك خوشه رابه گوش شنيديم
و در كدام زمين بود
كه روي هيچ نشستيم
و در حرارت يك سيب دست و رو شستيم ؟
جرقه هاي محال از وجود برمي خاست
كجا هراس تماشا لطيف خواهد شد
و ناپديدتر از راه يك پرنده به مرگ ؟
و در مكالمه جسم ها ‚ مسير سپيدار
چه
قدر روشن بود
كدام راه مرا مي برد به باغ فواصل ؟
عبور بايد كرد
صداي باد مي آيد عبور بايد كرد
و من مسافرم اي بادهاي همواره
مرابه وسعت تشكيل برگ ها ببريد
مرا به كودكي شور آب ها برسانيد
و كفش هاي مرا تا تكامل تن انگور
پر از تحرك زيبايي
خضوع كنيد
دقيقه هاي مرا تا كبوتران مكرر
در آسمان سپيد غريزه اوج دهيد
و اتفاق وجود مرا كنار درخت
بدل كنيد به يك ارتباط گمشده پاك
و در تنفس تنهايي
دريچه هاي شعور مرا به هم بزنيد
روان كنيدم دنبال بادبادك آن روز
مرا به خلوت ابعاد زندگي ببريد
حضور هيچ ملايم را
به من نشان بدهيد

بابل - بهار 1345 - سهراب سپهری

۱۳۸۹ فروردین ۱۱, چهارشنبه

چشم های گریان دو دختر دانشجو

عصر است و از سر کار خسته و کوفته و مقداری نالان با توشه ای بر دست و سفارشات متحمله وارد منزل میشوم . آصف روی کاناپه دراز کشیده و منزلبانو آرنج تا کرده بر زیر سرش و دراز به دراز است و دارد سه ریال مورد علاقه اش را تماشا میکند . سلامها رد و بدل میشوند . با محموله وارد آشپزخانه میشوم و متوجه سلام بلند بالای حنانه از داخل اتاق خودش میشوم . جواب سلام داده و بلافاصله برای رخت بَرکَنی به اتاق خودم میروم . راحتی هایم را میپوشم و به پذیرایی برمیگردم . ناخواسته مینشینم روی کاناپه دو نفری اتاق و فیلمی که منزلبانو نگاه میکند را به تماشا مینشینم . چند دقیقه ای نگذشته احساس اینکه صدای مضاعفی از جای دیگری می آید مرا به خود میاورد .
از آصف میپرسم صدای دیگری می آید ؟ به اتفاق منزلبانو اشاره انگشتی میکنند به اتاق حنا در آنور پذیرایی . در همین حال منزلبانو اشاره میکند که " نسیم " با " حنانه " دارند فیلم تماشا میکنند . میروم طرف همان اتاق . لب تاپ روشن است . هر دو دوست ، به آن خیره شده اند . از ترس اینکه در حالت خلسه شان بی گدار نزنم به آب و وقتی متوجه شدم  که دارند هق هق گریه میکنند ، سرکی کشیده و با " نوچ " گویانی مترصد این شدم که متوجه شوند کسی وارد میشود . نگاه هر دو دختر بطرف صدا برگشت . دیدم هردو دارند گریه میکنند و این هق هق صدایی که من شنیدم مربوط به خنده های دو جوان نبود . مربوط بود به گریه دو دختر دانشجو در حین دیدن فیلم " سنگسار ثریا م "
حق پدری ایرانی ام اجازه میداد لب تاپ را ازشون بگیرم و حتا پس شان ندهم اما عاطفه پدری ، فقط برای خنداندن آنها گل کرد ! ادای گریه کردنشان را در آوردم و آنها با چشمهای سرخ شده از گریه خندیدند .
پی نوشت : گویا پخش این فیلم مواجه با اشکال است به نا به دلایلی در ایران . انتقادهایی هم واردشان کرده اند که ما با هیچ کدامشان کاری نداریم . قصدمان روزمره گی خودمان بود . باور بفرمایید لطفن
پ . ن دوم : این پست بدون هیچگونه ویرایش جملات و کلمات به دلیل کمبود وقت ، به فضا پرتاب شد! روزمره گی است دیگر . گاهی به نعل است و گاهی هم به میخ  و گاهی هم به درخت و در و دیوار

۱۳۸۹ فروردین ۹, دوشنبه

47

خسته شده بود .
 ایستاد تا نَفَسی تازه کند .
 نمیدانست
 که " ارابه زمان " خصلت اش
 همیشه در گذار و "در گذر" بودن است .

۱۳۸۹ فروردین ۷, شنبه

این هم از این !

دارد در شیشم فروردین برف نسبتن شدیدی میبارد در اهر

عجب است اما عجیب نیست


 مستاصل تر از صاحب خانه ای نمایان نمیشود که مهمانی برای بازدید عیدی اش بیاید و تا ساعت دو و نیم نصف شب بیدارش نگه دارد  بی آنکه شعورش قد دهد که شاید صاب مرده این خانه ، فردا روزی کاره ای باشد . 
پی آمد روزمره گی : با این خلط هاییکه از گلویم فوران میکنند احساس میکنم که بدنم شدیدن آغشته به عفونت شده است . عجیب تر اینکه در هر بیست و چهار ساعت یکی دو بار حالت تهوع بهم دست میدهد . احتمال میدهم معده شریف ! مواجه با اشکال شده باشد

۱۳۸۹ فروردین ۵, پنجشنبه

رنگ خون وا رفته از این گوشت چرخ شده به لحاف سفید برفی را چگونه برای دیگران توجیه کنیم ؟

تخمه میشکنیم و فیلم زندگی را تماشا میکنیم و حرف میزنیم در باره اش . تخمه میشکنیم و فیلم تماشا میکنیم و حرف میزنیم در باره اش حتا اگر زندگی کردن حالیمان نباشد . و چندین باره تخمه میشکنیم و فیلم تماشا میکنیم و حرف میزنیم در باره اش حتا اگر زندگی کردن حالیمان نباشد  که آیا ما زندگی میکنیم یا او ما را دارد میکُنَد !
پی نوشت : مورچه ای با داد و فریاد از فیلی که در استخر مشغول شنا کردن بود میخواهد که از استخر بیاید بیرون . فیل  قبول حاجت مور فرموده و از استخر بیرون می آید . مورچه به فیل میگوید حالا میتونی بری توی استخر ! فیله ازش میپرسه چرا منو آوردی بیرون و دوباره میخوای برم توی استخر . مورچه میگه : فک کردم مایوی منو تنت کردی !
پی نوشت دوم : هر آنکه محبت داشت و طی طریقهای محترم و محترمه رسیدن بهار را به حقیر و خانواده تبریک فرمود دست بوسش ام و از اینکه نتوانستم خدمت تک تک عزیزان ادای وظیفه و احترام کنم عمیقن و شدیدن معذرت طلب میکنم که استغفار خودش بارداره !
پی نوشت سوم : دیروز انگشت اشاره ( صد البت انگشت دست راستمان ) ماند لای درب ماشین و الان چنان ورمی  فرموده که دویست و پنجاه گرم کیلو گوشت چرخ کرده را بستیم روش تا ترمیم پیدا کند  که فردا در سر کار، سر ِ کار نمانیم . به نظرتان  یه موقع ، گربه نیاد انگشتمان را بخورد ؟ 
عکس بالایی سندیست که بتوسط زحمات بی بدیل  آصف خان ضمیمه میشود . عرض کرده بودیم که برای همه حرفهامان سند می آوریم .
پی نوشت چارم : واللاه گوشت چرخ کرده روی انگشتمان چنان از بغل کیسه فریزر ،  دنبه آب شده پس میدهد که فک کنم ایشون مغز پخت هم شده باشد و حاضرم بجای شام و یا ناهار تناولش کنم . هیچ کبابی این بوی زیبا را تا الان برایم تداعی نمیکرد !
پی نوشت پنجم : حالا همه چیز به کنار . واقعن نمیدانیم  ، رنگ خون وا رفته از این گوشت چرخ شده  به لحاف سفید برفی را چگونه برای دیگران توجیه کنیم ؟ 


۱۳۸۸ اسفند ۲۷, پنجشنبه

به گاه در نوشت ( دو )

عجیب است فاطما سلطان جان ! درست دم عیدی امسال ، چنان بارش برف و سرما را متحمل میشویم که خودمان هیچ ، اما گلهای شکفته و در یخ شکسته درختان حیاط مان عذاب می کشند . شور بخت باغبان و بیچاره شکوفه هاییکه فکر میکردند می رویند و ثمر میدهند .


آی گلهای به بار ننشسته زردآلوی حیاط که به جبر طبیعت ! مرگتان زودتر سر رسید، هنوز بیادتانم و احیانن گریه ای برایتان کنم یا فاتحه ای برایتان بخوانم .

88/12/27



۱۳۸۸ اسفند ۲۵, سه‌شنبه

به گاه در نوشت ( یک )

عجیب است فاطما سلطان جان ! الان ساعت پنج صبح است و یا چند گاهی گذشته از آن . باد ِ نا آرامی مرا از خواب خوش و خرم بیدارم میکند . پنجره ها از حرکت باد یا احیانن طوفان به صدا در می آیند . ترس که نه ! احتیاط وادارم میکند تا اینجا بنویسم ، اگر فردا روزی نتوانم درعرصه این وبلاگ جولان دهم ! و اطاله کلام کنم بدانید که : این باد ما را با خود برده است ! تازه ... !


88/12/25

۱۳۸۸ اسفند ۲, یکشنبه

عروج تا بعدها

پیشاپیش عیدتان مبارک !
 سیزده تان هم به دَر، دَر دَدَر باد ! میرویم خستگی در کنیم . امید بر این امید که ملت ایران
بزرگواریشان را باز یابد در سال آینده . مدتی این وبلاگ به روز نخواهد شد بنا به خواست خود و مسافرت و گرفتاریهای کاری و دلایل عدیده دیگر .ها ها ! عروج هم کلمه ایست از اون کلمات باردار !


 تا سلامی دیگر به درود